شما به گرمکنی نیاز ندارید که فقط در جای خود بماند؛ بلکه به چیزی نیاز دارید که گرما را دقیقاً در همان جایی که نیاز دارید، تأمین کند. در واقع، اتاقها نمیتوانند مشخصات فنی گرمکن را درک کنند؛ نورهای شمالی، گرما را از طریق شیشهها و دیوارها خارج میکنند؛ هوای سرد نیز گرما را از اتاق بیرون میبرد؛ حتی اتاقهایی که به خوبی عایقبندی شدهاند نیز گرما را به طور یکنواخت توزیع نمیکنند. با انتخاب توان مناسب برای فضا، دیگر نیازی به حدس زدن نیست؛ گرمای مطلوب به دست خواهد آمد.
آنچه واقعاً اهمیت دارد:
گرمکنهای مادون قرمز با کیفیت بالا، گرما را مستقیماً به افراد و سطوح ارسال میکنند، نه به هوا. بنابراین، معیار اصلی، توان گرمکن است؛ یعنی میزان گرمایی که اتاق میتواند جذب کند. برای یک اتاق ۱۰ متری با عایقبندی متوسط، ۱٬۰۰۰ وات توان، میزان مناسبی برای ایجاد راحتی و جلوگیری از بار بیش از حد روی سیستم الکتریکی است. اگر اتاق ۲۰ متری باشد یا در منطقههای سرد قرار داشته باشد، ۲٬۰۰۰ وات توان، باعث میشود گرما سریعتر در اتاق پخش شود.
چرا این روش در دنیای واقعی مؤثر است:
روش مناسب برای انتخاب گرمکن، اندازهگیری اتاق و توجه به شرایط محیطی است؛ سپس انتخاب توان مناسب برای جلوگیری از اتلاف انرژی. وقتی اعداد مناسب انتخاب شوند، راحتی سریع ایجاد میشود؛ دیگر نیازی به انتظار برای گرم شدن هوا نیست. همچنین، از اتلاف انرژی و سروصدا نیز جلوگیری میشود. در اتاقهای نشیمن، اتاقخوابها یا فضاهای بسته، گرمای مادون قرمز در صندلیها و کفها توزیع میشود؛ بنابراین میتوانید بدون نیاز به تنظیم دمای کل خانه، راحت بنشینید.
جزئیات عملی که نمیتوان نادیده گرفت:
گرمکنهای مادون قرمز از نظر کارایی خوب هستند، اما هنوز به سیستم الکتریکی مناسبی نیاز دارند. گرمکن ۲٬۰۰۰ واتی باید از پریز مخصوصی در مدار ۲۳۰ ولتی استفاده کند؛ در مدار ۱۱۰ ولتی، باید محدودیتهای مدار محلی را بررسی کرد و از استفاده از کابلهای اضافی خودداری کرد. همچنین، گرمای مادون قرمز در صورتی بهتر کار میکند که خط دید به منطقه نشیمن باز باشد؛ اگر مبلمان یا پردهها مانع این خط دید شوند، تفاوت را به سرعت احساس خواهید کرد.
نحوه انتخاب توان مناسب:
توان گرمکن باید بر اساس اندازه اتاق و شرایط محیطی انتخاب شود؛ گرمکن باید در جایی قرار گیرد که بتواند کل فضا را پوشش دهد. در نتیجه، گرمای مطلوبی به دست خواهد آمد.