Waarom we onze badkamerverwarmers eigenlijk proberen te ‘martelen’
Laten we eerlijk zijn: badkamers zijn een nachtmerrie voor elektronische apparaten. Er is veel stoom, grote temperatuursschommelingen, en waterdamp dringt in alle kleinste scheuren terecht. De meeste verwarmers gaan niet kapot omdat het verwarmingselement het opgeeft. Meestal is het de behuizing of de bedrading die het niet aankan door de vochtigheid.
De “stoomkamer-test”
Om er zeker van te zijn dat deze apparaten echt lang meegaan, onderwerpen we ze aan wat ik ‘vochtigheids- en hittestress’ noem. We stoppen ze in een kamertje dat een soort imitatie is van jarenlang douchen onder stoom. Alles gebeurt in slechts een paar weken. Het heeft te maken met de vochtigheid: deze vindt altijd wel een weg naar binnen, via de kleine openingen in de kwartsbuizen of de behuizingen van de reflectoren. Zodra de vochtigheid in contact komt met de onderdeel die elektriciteit genereren, begint deze schade te veroorzaken aan de contactpunten. Als we dit nu niet opmerken, zal het apparaat eerder kapotgaan, of in het ergste geval een kortsluiting veroorzaken.
Het zoeken naar zwakke punten
We houden de hitte en vochtigheid op hoog niveau totdat er iets kapotgaat. We kijken of er ‘lekkages’ optreden: dat gebeurt wanneer de vochtigheid een soort ‘brug’ vormt tussen twee elektrische contactpunten, waar dat niet zou mogen gebeuren. We houden ook goed in de gaten of de reflectoren nog goed werken. Als ze door corrosie hun glans verliezen, verliest de verwarmer zijn effectiviteit. Voor ons is het een simpel principe: als een lamp na 500 uur in onze testkamer al kapotgaat, zal die nooit twee winters in uw badkamer overleven.
Het balanceren
Je zou denken: “Verpak het apparaat gewoon in plastic!” Maar er is een probleem: als we te sterke demping gebruiken, blijft de hitte achter in het apparaat. Dat kan ervoor zorgen dat de lamp nog sneller kapotgaat. Daarom besteden we veel tijd aan het verbeteren van het ontwerp. We willen dat het apparaat goed afgesloten is tegen water, maar toch genoeg ruimte heeft om adem te halen. We willen geen risico’s nemen als het gaat om de levensduur van een product. We willen liever honderd apparaten in ons laboratorium kapotmaken, dan dat één apparaat faalt nadat het al in uw badkamer is geïnstalleerd.