دریافت حداکثر گرما برای سنسورهای بیولوژیکی
هنگام ساخت سنسورهای بیولوژیکی روی ویفرها، نمیتوانید به تخمینهای تصادفی برای میزان گرما اتکا کنید؛ بلکه باید گرما دقیقاً در جای مناسب خود قرار گیرد.
به همین دلیل، از لامپهای مادون قرمز همراه با بازتابندههای پوشیده شده با طلا استفاده میکنیم. ایده ساده است: جلوی نفوذ گرما به داخل بدنه دستگاه را گرفت و هر وات انرژی را مستقیماً به سمت ویفر هدایت کرد.
چرا از طلا استفاده میشود؟
بیشتر مردم از بازتابندههای آلومینیومی استفاده میکنند، اما این بازتابندهها انرژی زیادی را جذب میکنند. طلا متفاوت است؛ آن بسیار خوب در بازتاب نور مادون قرمز عمل میکند.
در حالی که لامپهای معمولی گرما را به همه جهات پخش میکنند، لایه طلا انرژی را به سمت جلو هدایت میکند. در نتیجه، پرتوی گرماتری به دست میآید. این روش، راهی هوشمندانه برای دریافت گرمای بیشتر بدون افزایش هزینههاست.
معایب این روش: تراکم گرما
مشکل اینجاست که وقتی انرژی به این شکل متمرکز میشود، فضا به سرعت گرم میشود. این امر سرعت فرآیندهای خشک شدن و اتصال را افزایش میدهد، اما فشار زیادی بر سیستم خنککننده وارد میشود. اگر از لامپهای با توان بالا همراه با این بازتابندههای طلا استفاده کنید، مطمئن شوید که فنها و جریان هوا قادر به مدیریت این گرما باشند. در غیر این صورت، خود بدنه لامپ نیز خراب خواهد شد.
استفاده از این روش در دنیای واقعی
خبر خوب این است که این لامپها به راحتی میتوانند در اکثر سیستمهای مادون قرمز استفاده شوند. اما باید مراقب تنظیمات آنها باشید. ما زمان زیادی را صرف تنظیم فاصله کانونی لامپ میکنیم تا از ایجاد نقاط گرم بر روی ویفرها جلوگیری شود. اگر لامپ حتی چند میلیمتر در جای خود تغییر کند، توزیع گرما مختل خواهد شد.
یک نکته مهم برای نگهداری این لامپها این است که مرتب آنها را بررسی کنید؛ هر چند ماه یکبار، به دنبال لکهها یا اکسیداسیون بر روی سطح طلا باشید. حتی کمی روغن ناشی از اثر انگشت نیز میتواند گرما را جذب کند و باعث خراب شدن بازتابنده شود.